تو را کنار خود دارم....باران هم که تاب نیاورد دوری از چشمانت را و آسمان سرمست تراز همیشه حتی برای همان چند قطره هم که به بهانه عشق تو میبارد کلی بر سر زمین منت میگذارد...آخ اگر زمین از عشق تو خالی بود...آنوقت خبری از پاییز و باران هم نبود....جهان نبود....جهنم بود!

تو را کنار خود دارم..شانه هایت را حس میکنم که اگر زمین هم یخ بزند باز خانه گرم اشک های من است....پا به پای تو قدم برمیدارم...تا آخر این راه که نه...که راه عشق من به تو را پایانی نیست...تا آخر این جان!

تو را کنار خود دارم.....و به بهانه داشتنت همه چیز دارم...نه فقط خنده و عشق و چشمهای ماه سیمایت را....که زمان هم مهربانی میکند....خودش را به آن راه میزند تا در خلسه چشمانت زمان را هم  گم کنم...وقتی رو به محراب کمان ابروهایت میکنم...زمان می ایستد به تماشا!

تو راکنار خود دارم....در اولین پاییز جنونی که با پلک هایی که بر هم زدی دردلم نشاندی...نگاهم را جز به سوی تونمی خواند....من از این پاییز فقط تو را می بینم...یک جور پاییز...

                                                         و این عشق از پاییز ها خواهد گذشت...بی کاستی.....